පුංචි කුමාරිහාමිගේ වලව්ව

පරිසරය මලානික වෙලා අඳුර ගලාගෙන එනවා. අශ්වගාලේ ඉන්න අපිට අපිව විතරයි පෙනුණේ. මගේ හිතට දැනුණේ පුදුම බයකුත් තැතිගැනීමකුත්.

අපි තුන්දෙනාම හුස්ම සද්දෙවත් පිටට නොයන්න ගැහී ගැහී බලන් හිටියා.බයෙන් ගැහෙන කුකුල් පැටවු තුන්දෙනෙක් වගේ අපි බලන් හිටියේ අර ගෑනු කටහඩකින් කෑ ගහපු ශබ්දයක් ආ කාමරේ දොර දෙස.

පාළු වලව්ව ඇතුළේ කිසිම සද්දයක් නෑ. හැම කෙනෙක්ම ජීවත්වෙන්නේ මළගිය අය වගේ.

අත්තම්මා හීන් කෙදිරියකින් ඇඳේ අනිත් පැත්තට හැරෙනවා මම ඇගේ කාමරේ ළඟින් යනකොට දැක්කා. පාළුවත් අමුතුම ගුප්ත බවත් කැටිවුණ මේ වලව්වේ මගේ මුළු ජීවිත කාලේම දිය කරලා අරින්න මට නම් කොහෙත්ම උවමනාවක් නැති බව මගේ සිතට තදින්ම දැනෙමින් තිබුණා

එදා අප්පච්චිගේ ළඟ හිටපු නිලමේ ඇඳුම් ඇඳපු කෙනා සොහොන ළඟින් මගේ දිහා බලලා අමුතු විදියට  හිනා වෙලා අනිත් පැත්ත හැරිලා යන්න ගියා

හිතාගන්නවත් නොහැකි විදියට මේ අද්භූත මනුස්සයා මෙතනින් මතු වුණේ කොහොමද කියන එක ඒ වෙලාවේ මට සිතා ගැනීමට නොහැකි වුණා. පස්සෙන් පස්සට ගිය මම වේගෙයෙන් වලව්ව වෙත දුවන්න වුණේ වෙන කරන්න දෙයක් නැති නිසාමයි.

දයාබර චුට්ටි..
කාලෙකින් ලියන්න බැරි මම වැඩ ගොඩක හිර වෙලා හිටි නිසයි ඉතින් මම මේක ලියන්න හිතුවේ අද කතා කරාම ඔයා ගොඩක් දුකෙන් කතා කරපු නිසා..

මම ඇහැරෙන කොට ගොඩක් දවල් වෙලා.වළව්ව පිටිපස්සේ මුළු මිටියාවතම මීදුමෙන් වැහිලා.පුදුමාකාර පාළු ගුප්ත බවක් ඒ හැමතැනකම තියෙන්නේ. ඇත්තෙන්ම මට ඔනේ උනේ මේ අප්‍රසන්න අත්දැකීම් වලින් පළා යන්න.. ඒත් ඒක කරන්න කොහොමටවත් බෑ. අම්මා, අක්කා මේ ගුප්ත වළව්වේ තනිකරලා මම කොහොමද පැනලා යන්නේ..

හදිසියේම දැනගත්ත මේ ආරංචියෙන් සිත සසල  වුනා. ඇත්තෙන්ම විශ්වාස කරන්නත් අමාරුයි.. හැමදාම අපි අතරේ ඉදන් අපේ මුවගට හිනාවක් එක්කරන.නොදන්නා බොහෝ රට තොට විස්තර කියා දෙන ඔබා මාමා අපි අතරින් සදහටම සමු අරන්..

ලෝක මව්වරුන්ගේ දිනය  මැයි 13 වෙනිදා..මම නම් මේක දැනගත්තෙත් යුරෝපයට ආවට පස්සෙයි..

ඊට කලිනුත් තියෙන්න ඇති නේද..ඉතින් මේ ගමේ කෙල්ල ඕවා දන්න එකක්යැයි..

ජීවිතය යනු අපි ප්‍රිය කරන දේ නොව අපට ලැබෙන දේ යැයි බොහෝ තැන්වල මා අසා තිබූ මුත් කිසිදිනක එය පිළිගන්නට මැලිවුණෙමි.එහෙත් දැන් නම් අකමැත්තෙන් වූවද එය පිළිගන්නට මට සිදුවේ.