පුංචි කුමාරිහාමිගේ වලව්ව

ජීවිතය යනු අපි ප්‍රිය කරන දේ නොව අපට ලැබෙන දේ යැයි බොහෝ තැන්වල මා අසා තිබූ මුත් කිසිදිනක එය පිළිගන්නට මැලිවුණෙමි.එහෙත් දැන් නම් අකමැත්තෙන් වූවද එය පිළිගන්නට මට සිදුවේ.

ජීවිතය වහගෙනම අඳුරු වලාකුළු පාවෙමින් තිබ්බා.අහස අඬන්න වගේ කලු කරලා තිබ්බාත් වැස්සේ නෑ. කළුවරට කොහොමත් බය මම අද මේ මූසල පාළු කළුවරට මූණ දෙන්නේ කොහොමද කියලා අමුතුවෙන් හිතුවේ නෑ.

අන්තිමේ හැමදෙයක්ම අවසානයේ අත්තම්මා ජයගත්තා..
තමන්ගේම පුතාගේ අවමගුල උණත් එයා ඒ ජයග්‍රහණය භුක්ති  විඳිනවා මම එයාගේ යට ගිලුන දෑස් වලින් දැක්කා.

හදිසියේම ආපු භූමි කම්පාවක් නිසා අපිත් හොඳටම කම්පා වුණා.
මම නම් හිටියේ බ්ලොග් එකක් කියව කියවා. ඉතින් හයියෙන් මගේ කම්පියුටර් හිතවතාව බදාගත්තේ ඒ ලෝකෙට ගිහිනුත් බ්ලොග් බලන්නයි යාළුවෝ හම්බවෙන්නයි පුළුවන් නිසා ඒකත් එක්කම ගියොත්..

විහිළු නෙමෙයි හොඳට බය උණා. කරපු නරක වැඩ කෙසේ වෙතත් කරගන්න බැරි වුණ වැඩ නම් මතක් උණා. අනේ "මගේ පොත".."අයිතිකාරයා"...අපොයි කීයක්ද..